Januari, mijn wijsvinger drukte op de enter-knop op mijn toetsenbord en ineens was het definitief. Ik had mij zojuist ingeschreven voor mijn allereerste ultra afstand hardlopen. En niet zomaar eentje, maar eentje in het buitenland, volledig onverhard en tussen de bergen. Ik zou de ultra niet alleen voor mijzelf rennen, maar koppelen aan mijn persoonlijke crowdfunding voor de afdeling in het ziekenhuis waar ons zoontje na geboorte had gelegen. Als ik het dan toch doe… dan maar meteen de moeite waard maken toch?
8 maanden trainen
Acht maanden lang bereidde ik mij voor op dit waanzinnige avontuur. En waar ik dacht in augustus in Zwitserland mijn debuut te maken op een afstand langer dan 42,2 km, besloot ik in juni (geheel last-minute) om een extra ultra in Nederland te lopen. Als voorproefje legde ik 54 km over de Utrechtse Heuvelrug af. Mentaal kon ik daarmee de afstand afvinken, al deed ik er hier in het tamelijk platte Nederland ‘maar’ 5 uur en drie kwartier over. Dat zou in Zwitserland wel even anders worden met de 3600 hoogtemeters door de bergen.
Nieuwe skills
Ik begon in januari met een vaste routine van drie keer in de week rennen. En gedurende de weken die vorderde, gaf ik elke maand een andere focus. Eerst een stuk afstand, toen langzaam ook hoogteverschil. En aan het einde de meer technische trails, zoals het mountainbike parcours van Spaarnwoude. Om mijzelf af te matten en mijn enkels te trainen, om met mijn nieuwe trailstokken te oefenen en om eindeloos heuvels op rennen terwijl ik ondertussen at en dronk zodat mijn maag hieraan kon wennen.
Wanneer de wereld nog slaapt
En och, wat genoot ik. Vooral van die allervroegste loopjes. De loopjes waarvoor ik mijn wekker zette om 5 uur en zo bij zonsopgang al buiten de deur liep. De natuur op haar allermooist. De straten rustig, op enkele verdwaalde thuiskomers en vroegelingen na.
Wetende dat mijn liefste gezinnetje nog heerlijk lag te slapen, en de rest van de wereld – in mijn beleving – ook. De momenten dat ik thuis kwam nog voordat iedereen weg moest, en ik er toch al een heerlijke duurloop op had zitten… Ik ontwikkelde ook weer een nieuwe skill; ontbijten tijdens het rennen! :’)
Next level combineren
Naast het trainen ging mijn gezin, bedrijf en natuurlijk crowdfunding gewoon door. En ik zal ook meteen eerlijk bekennen; dat was bij tijd en wijle een uitdagende combinatie. Maar mijn toewijding om dit te doen kwam ook vanuit diep. En eerlijk is eerlijk; zodra ik buiten in de natuur sport, ben ik een heel gelukkig mens. Dus al was de combinatie heel veeleisend en zou ik het de volgende keer net weer even anders aanpakken door voortschrijdend inzicht, leverde het mij ook ontzettend veel op.
Veel meer dan ik mij voor kon stellen bij de inschrijving. Ik had werkelijk geen idee.
Het zal je leven veranderen
Dat is wat een oud-deelneemster mij stuurde; ‘het zal je leven veranderen’, toen we per toeval online met elkaar in contact kwamen. Dat zinnetje van haar maakte mij wel nieuwsgierig, maar deed me verder eigenlijk nog weinig, want ik had echt nog geen idee.
Warm welkom in Zermatt
En ineens was het zover. Het magische bedrag voor mijn crowdfunding had ik bij elkaar gekregen, onze kinderen hadden we warmpjes bij opa & oma ondergebracht en samen met vriendlief was ik gearriveerd per auto + trein in het prachtige en superschone Zermatt.
Het geluid van de Zwitserse hoorn bracht mij kippenvel op het terras en het uitzicht op de Matterhorn vanuit ons appartement was adembenemend. Wat een warm welkom! Ik had er zin in. We hadden 1,5 dag tot de start en die vulde we met veel en zelfgemaakt eten, samen naar boven de boomgrens met de gondel, een kleine hike, ’s avonds een proost met een kleine bubbel en vervolgens vooral proberen goed te slapen/rusten. 8 maanden voorbereiding, meer dan 11 duizend euro opgehaald en een intens groot verlangen naar de uren in de bergen en over de trails die mij te wachten stonden.
Andere koek dan de Utrechtste Heuvelrug
Van te voren had ik uiteraard geprobeerd een beeld te vormen van hoe zo’n ultra zou gaan. Met nul ervaring met events in de bergen, moest ik dit vooral halen uit video’s op YouTube. Ik had mijn oordopjes voor muziek mee en een playlist op spotify gemaakt. Die playlist draaide alleen in de auto naar Zermatt en die oordopjes bleven onaangeraakt in mijn rugzak.
Vanaf moment één liep ik op wolkjes. Derek zwaaide mij uit vanuit het centrum van Zermatt en we draaide direct een de berg op, omhoog. Een lange klim met uitzicht op de majestueuze Matterhorn. Al in de eerste anderhalfuur haalde ik mijn stokken tevoorschijn en begaven we ons vooral nog door ‘groen gebied’. Veel bomen en schaduw. Smalle paadjes. Grote rotsen en dus soms al wat handen & voeten werk voor mijn korte lichaam. Diep onder de indruk. Dit was wel even andere koek dan de Utrechtste Heuvelrug. En we waren nog niets eens boven de boomgrens.
Getik van de stokken
Dat duurde niet lang meer, want het meerendeel van het parcours begaf zich erboven. Derek stond mij alweer aan te moedigen bij één van de eerste gondel-stops op een berg. Een kus, een knuffel, mijn rots van vertrouwen. En ik liep lekker door. Ik was zó enorm onder de indruk van alles. Er ging weinig door mijn hoofd heen. Ik voelde wel veel. Vooral heel veel dankbaarheid dat ik dit kon doen, een gezonde spanning en nieuwsgierigheid voor alles wat nog komen zou… en een intens gevoel van ‘belonging’. Het voelde werkelijk als thuiskomen voor mij, terwijl het een gloednieuwe ervaring was.
Dat ik geen muziek op had maakte het nog intenser. Terwijl we opweg waren naar de hoogste beklimming, de ‘Gornergrat’ (een bergkam op 3135 hoogte) waren de bomen verdwenen en ruilde het groen zich in voor rotsachtig gebied. Rennen was allang geen optie meer, met minder zuurstof en veel meer steile hoogte. Gestaag klommen we in een lange sliert van trailrunners tegen de berg omhoog. Steeds denkende dat je ‘het hoogste topje’ ziet, waarnaar je weer de berg omdraait en er weer een nieuw uitzicht ontstaat op een nóg hoger punt.
Werkelijk waar; iedereen was stil. Je hoorde enkel het getik van de stokken op de stenen. Magisch.
De Gornergrat
Bovenop de Gornergrat was ik ‘alleen’. Derek ging dit niet redden omdat het te ver reizen was en dus bij de volgende stop op mij wachten. En mijn Zwitserse vriendin Michelle zou later aansluiten bij Derek. En dat was ook helemaal oké. Uit de video’s op Youtube had ik mij zo verheugd op dit stuk, want op de bergkam had je een indrukwekkend uitzicht over de gletsjers. Waanzinnig!
Bij de stop op het hoogste punt, besloot ik nu ook mijn hemd uit te doen en in sporttop verder te gaan, mijn voorraad aan drinken bij te vullen en even rustig wat te eten. De volgende stukken zou het alleen maar warmer worden met de zon die steeds hoger kwam te staan.
Ook video-belde ik hier met mijn liefste vriendinnetje Amber die direct opname, en al was het maar kort, het zijn van die kleine geluksmomentjes die zo’n ervaring zo compleet en haast gezegend maken.
Geitenpaadjes
Hierna volgde – zoals je kunt verwachten – heel veel afdalen. What goes up, must come down. En hoewel ik vrij licht en snel ben in mijn bewegingen, had ik natuurlijk helemaal geen ervaring in afdalen in de bergen. In mijn trainingen heb ik geoefend in de duinen en heuveltjes van Schoorl. (Ja, je mag lachen.) Dat was in niets te vergelijken met de geitenpaden die we hier afdaalde. Van smalle zanderige gleuven waar je precies niet met twee voeten plat kunt landen tot rotsblokken die tot mijn middel kwamen en je toch echt naar beneden moest afleggen, soms met een scherpe draai erin.
Ik begreep nu dat ik veel had gezien in de YouTube video, maar dat de maker de technische stukken niet had gefilmd. Net zoals ik op die punten geen foto’s of video’s maakte. Daar was je veel te geconcentreerd voor.
Ik besloot een Zwitserse voor mij te volgen. Zij had duidelijk ervaring met afdalen en haar voetenwerk was indrukwekkend. Zij ging zo snel en leek wel te vliegen. Dit resulteerde in twee keer mijn enkel die echt dubbelklapte. Weer even het besef dat je sommige dingen echt beter kunt trainen, haha. Gelukkig had ik er toen nog niet zoveel last van en was het wel mijn allersnelste afdaling ooit. Er volgde weer een stop, waar dit keer niet alleen Derek, maar ook Michelle mij stonden op te wachten met een big smile. Wat een rijkdom!!
Terug naar de basis
Er volgden nog meer mooie stukken. Langs klotsende watervallen. Doorsteken over een ijzeren brug tussen twee bergen in, waar de wind zo hard waaide en je met zoveel mensen tegelijk overstak dat alles heen & weer schommelde. Dorre vlaktes met de mooiste bloemen.
En ook de eerste stukken waar ik volledig solo liep. Meer mensen die even moesten zitten onderweg, op een rotsblok. Het standaard zinnetje ‘Ca va?’ als je iemand passeert. Nog één stop waar Derek & Michelle zouden staan en daarna moest ik het laatste stuk zelf doen. Daar konden ze niet meer komen. En zo werd de race ook steeds meer ‘primair’. Waar je eerst nog veel aanmoedigingen had op regelmatige punten, stopte dit nu.
Ik moest een lange klim doen, dan afdalen naar een bergdal waar de laatste ‘stop’ was om bij te vullen en dan nog één laatste lange beklimming, gevolgd met een hele lange steile afdaling tot aan de finish in Zermatt. In verhouding tot de totale afstand, was dit nog een heel flink stuk en ik wist dat het nu uitdagend werd. Mijn verzwikte enkel begon mankementjes te vertonen en mijn knieën kregen het ook zwaarder. Maar ik had al besloten, toen ik Derek & Michelle achter mij liet voor de laatste keer; ik ga finishen.
De laatste klim en afdaling
Vanaf dit punt begon ook mijn tempo wat te zakken. Ik liep grotendeels alleen, hoog in de bergen. Met weinig bergervaring was ik van alle stukken diep onder de indruk. De vergezichten. De vele vlinders. Het doorsteken van een afgrond over rotsen. Ik werd nu vaker ingehaald. Maar haalde ook soms weer iemand in. Iedereen zijn of haar eigen race, maar allemaal met eenzelfde missie; finishen.
Er volgde een hele toffe technische afdaling naar het laatste stoppunt. Met het zicht op het berghotel, begon de lucht erboven te veranderen. Het werd donkerder en de wind stak op. De hele setting maakte het een beetje mysterieus.
Daar in het dal kon je goed zien wat een ultra kan doen met mensen. Er was een klein groepje, en eten & drinken werd rijkelijk gedeeld. Er lagen renners languit op de grond, om tot rust te komen. Ik besloot hier zoveel mogelijk bouillon te drinken en cola, als ik weg kreeg. Mijn water bij te vullen. En ik zocht naar het kleine doosje in mijn rugzak, wat ik al die tijd goed geheim gehouden had. Ik verplaatste het doosje naar binnen handbereik, tussen de gelletjes. Ik besloot om niet langer te stoppen dan nodig was. Die benen zouden straks rust krijgen en het weer zag er onheilspellend uit. Beter ging ik maar weer rennen, ik had immers nog een laatste missie te volbrengen. En als ik op hetzelfde tempo doorliep, zou ik misschien nog wel binnen de 10 uur finishen!
En dan denk je het ergste gehad te hebben, maar begon het laatste deel toch écht met opnieuw klimmen. Altijd pittig als je net even hebt stilgestaan. Maar ik wist; dit is de laatste klim.
En zoals dat met alles gaat wat je voor de ‘laatste’ keer doet, geeft dit een extra motivatie boost. Dus ja, ik klom gestaag door en kwam zo boven aan de berg met uitzicht op het dal waar de finish in Zermatt lag. Ik begaf mij tussen de schotten die de sneeuw in de winter tegenhielden en besloot hier een korte video voor het thuisfront op te nemen en in onze familie apps te sturen. Ook zette ik in mijn live-locatie aan, zodat ze wisten wanneer ik er zou zijn. Ik wist het nu 100% zeker; ik ga finishen. De laatste afdaling!
Mantra ‘deze voet voor deze voet en zo kom ik beneden…’
En t*ring wat viel die tegen. Hij ging kneiter stijl naar beneden, met mega veel keer werk, haakse bochten en afdalen van hoge rotsblokken. Mijn enkel en knie deden nu écht zeer en het ging dan ook voor geen meter. 47 kilometer was ik nagenoeg zonder écht fysiek of mentaal afzien doorgekomen, en nu, vlak voor de finish kreeg ik het heel zwaar. Ik ging zo traag dat ik langzaamaan ook de kans om in 10 uur te finishen zag wegsijpelen.
Met mijn tanden op elkaar zette ik mijn afdaling voort. Trager dan traag. Ik werd aan de lopende band ingehaald door blije trailers, die ook de finish roken en leken te zweven. De ‘Ca va’ kreeg ik nu van hen, net zoals de euforische ‘Almost there! Don’t give up!’
En natuurlijk zou ik niet opgeven. Maar mijn hoop om nog in 10 uur te finishen, vervloog. Ik strompelde letterlijk. Verbeet de tranen bij iedere aanmoediging die ik kreeg van de lieve vrijwilligers die in de afdalingen ons in de gaten hielden. Ik róók de finish, maar zag op mijn horloge de tijd oplopen naar de 11 uur. Ik begon te vechten in mijn hoofd in ongeloof dat ik over dit laatste stuk zó lang kon doen. Ik dacht aan Derek, Michelle en mijn lieve (schoon)familie thuis die nu live mij aan het volgen waren en waarschijnlijk met mij meeleefde; want waarom duurde het ineens zo lang?
Ik greep naar het inmiddels kleverige doosje en besloot dat het niet uitmaakte hoelang het nog duurde. Ik hoefde enkel de ene voet voor de andere voet te zetten. En het op het melodietje van ‘deze vuist op deze vuist’ wat we vaak met onze kinderen zongen, strompelde ik hardop neuriënd de laatste kilometers. ‘Deze voet… voor deze voet… en zo kom ik beneden…’
Magische finish in Zermatt met een kleverig doosje
Toen ik mijn eerst stap op het verharde wegdek zette in Zermatt, op luttelete honderden meters van de finish, gaf dit een enorme kick. Niet langer scheef lopen deed mijn knie & enkel goed en ik besloot weer een beetje vaart te maken.
Toen ik de eerste tekenen van beschaving in zicht kreeg, begon mijn hart in mijn keel te bonzen. De finish was in zicht, het ging lukken! Al die maanden trainen, al die lieve mensen die zoveel geld doneerde, al die lessen die ik opdeed, al de offers die ik had gebracht en natuurlijk; het inmiddels kleverige doosje in mijn rugzak.
Want daar bij de finish stond mijn grote rots, mijn liefste vriend, mijn sportmaatje, de vader van mijn kinderen, te wachten. Hij zou strategisch door vriendin Michelle – die als enige samen met de lieve juwelier onderdeel was van dit complot – naar voren geschoven worden op de finish lijn.
En terwijl ik met mijn stokken in de lucht naar de finish rende, de spreker nog even heel kort aandacht gaf (maar het liefst aan de kant wilde duwen hihi), kon ik nog maar één ding: naar Derek lopen en op één knie. Want man man, wat hadden wij toch al veel meegemaakt in de 13 jaar dat we elkaar nu kennen en grotendeels samenzijn, dit mooie mens wil ik nooit meer kwijt.
En zo mocht ik, daar, op 24 augustus 2024, in het prachtige Zermatt, met een waanzinnig bedrag in de pocket, na een adembenemende ultra, een ‘ja’ ontvangen van de liefde van mijn leven, zoals ik dat eigenlijk tot dan toe alleen in films had gezien.
Michelle legde het op film vast (wat ik echt mega bijzonder vind omdat we het nu ook ooit aan onze kinderen kunnen laten zien). En daar bij de finish was zelfs nóg vriendin Ploon (die ik al ken sinds mijn 4e ken en is geëmigreerd naar Zwitserland) komen kijken.
Dan ben je dus zó ver weg van huis… en toch zo thuis.
Nog maar het begin
Nu ik dit type, zijn de tranen er weer, het geluksgevoel zo groot en de dankbaarheid enorm. Ik moet altijd weer terugdenken aan het berichtje ‘dit gaat je leven veranderen’. Wat toen voor mij weinig betekenis had, kan ik nu beamen.
Ik denk niet dat het uitmaakt wat je precies doet, maar een groot avontuur aangaan, veranderd inderdaad je leven. Bij mij is er een zaadje geplant, want wat ik daar voelde in de bergen (op het laatste stuk na ;)) – ging diep. Dit was de eerste, maar zeker niet de laatste.
En waar ik een tijdje twijfelde of ik in 2025 misschien nog een ultra wilde rennen, kwam daar een andere ‘ultra’ voor in de plaats. Want och, wij verwachten ons derde kindje. Onze bruiloft stellen we nog even uit, maar zullen we straks met z’n allen vieren.
En ik? Ik houd het de komende tijd even op ‘ultra slow’ wandelen in het bos. Maar waar het vele trainen tijdelijk is gestopt, is er daarmee wel ruimte ontstaan voor dit blog. En damn, it feels good to be Girlontherun again.
Dankjewel voor het uitlezen. It means a lot to me. ♥
Tot de volgende blog!
Bekijk hier de video van mijn Instagram:
