Er is iets geks aan hoe we naar bewegen kijken zodra we ouder worden. Of eigenlijk: zodra we moeder worden. Iets wat ooit vanzelfsprekend voelde, even naar buiten gaan, je lichaam gebruiken, je hoofd leegmaken… verandert ineens in nog een ‘moetje’. En als we daarnaar gaan luisteren, creëren we een drempel. Een hele hoge.

Want ergens tussen het zorgen voor je gezin, je werk, je huishouden en alles daaromheen, schuift jouw eigen behoefte langzaam naar de achtergrond. Je staat ‘even’ niet meer op één. En dat ‘even’ wordt al snel een gewoonte. Voor je het weet zit je ’s avonds op de bank, moe, scrollend op je telefoon. Het voelt alsof je ontspant, alsof je niets hoeft. Maar diep vanbinnen weet je ook: dit is niet waar je écht van oplaadt.

Je lijf wil bewegen. Je hoofd wil frisse lucht. Je hart wil kloppen. En toch… blijf je zitten.

Misschien herken je het wel: je ziet online allemaal mensen die leuke dingen doen, super fit zijn en alles voor elkaar hebben. Je liket een paar van die posts en ineens lijkt het alsof iedereen in je feed dat doet. En jij? Jij zit daar, met je dekentje, en denkt: waar begin ik in hemelsnaam?

Tien minuten naar buiten voelt dan al als te veel. Te ver buiten je comfortzone. Die tien minuten voelen te klein om ‘zin’ te hebben, maar tegelijk ook te groot om te starten. Terwijl daar juist iets heel krachtigs zit.

Want die eerste stap hoeft helemaal niet groots te zijn. Die tien minuten scrollen vervangen voor tien minuten naar buiten, doorbreekt de ene gewoonte en vervangt ‘m met een fijnere!

Ik weet dat, omdat ik er zelf ook doorheen ben gegaan. Toen ik voor het eerst moeder werd, bleef ik ondernemen, sociaal actief en wilde ik ook blijven sporten. Mijn hoofd stond altijd aan. Continu. Het voelde normaal, maar dat was het niet. Mijn zenuwstelsel draaide overuren zonder dat ik het echt doorhad.

Kracht van de natuur

Tijdens mijn tweede zwangerschap kreeg ik last van bekkeninstabiliteit. Hardlopen ging niet meer, dus moest ik wandelen. Geen keuze. En om het voor mezelf leuk te maken, ging ik de natuur in. Wat begon als ‘moeten’, werd onverwachts iets waardevols.

In de natuur gebeurde er iets. Rust. Ruimte. Ademhaling. Ik gebruikte apps zoals Insight Timer om begeleid te worden tijdens het wandelen, gewoon om mijn hoofd een beetje stil te krijgen. En langzaam voelde ik mijn lichaam herstellen. Mijn bekkenklachten verdwenen, mijn energie kwam terug.

En toen mocht ik weer beginnen met hardlopen. Maar dit keer… anders. Vanaf nul. Tien minuten, waarvan een groot deel wandelen. Meer niet.

Terug naar de basis

Ik heb het geluk dat mijn partner fysiotherapeut en performance coach is, en hij hielp me terug naar de basis.

• Niet meer doen dan je lichaam aankan.
• Geen prestatiedruk.
• Geen ‘ik moet’. (Want dat zat er nog steeds in, ik ‘moest’ van mijzelf gelijk weer snel en ver. Ook sporten was daardoor ongemerkt weer een taak geworden.)

Door het los te laten, veranderde er veel. Bewegen werd weer iets van mij. Een momentje van ontspanning, van mijn lichaam weer voelen. Er lief voor zijn. Ermee samenwerken.

Ik ging vaker de natuur in, ontdekte daardoor het trailrunnen en later het ultralopen. En nee, dat ultra-lopen is niet het doel voor iedereen. Dat hoeft ook helemaal niet. Maar de basis ervan kan wel heel veel mensen helpen die met hetzelfde gevoel rondlopen. Die kern is namelijk veel simpeler: ik ga drie keer per week naar buiten.

Dat is het.

Drie keer per week naar buiten

Vanuit die basis ben ik mentaal (en uiteindelijk lichamelijk) zoveel sterker geworden. Dat ene momentje voor mezelf, dat claim ik. En ik merk het ook snel genoeg als ik het niet doe, haha. 😉

Wat me ook opvalt, is dat veel vrouwen die ik nu interview voor de rubriek trailblazers – vaak moeders met een druk leven én grote sportdoelen – vaak een partner hebben die hen daarin stimuleert.

Iemand die tegen ze zegt: “Ga even naar buiten. Beweeg.” Maar niet iedereen heeft zo iemand. Niet iedereen heeft die spiegel, die steun, die reminder.

En toen dacht ik terug aan mijn eigen momenten dat ik het moeilijk had… De wandelingen, de rustige en liefdevolle stem in mijn oor. Iemand die me even begeleidde, zonder oordeel. Die me hielp om in te checken bij mezelf.

Dát is wat ik een ander ook wil geven. Niet door te zeggen wat je moet doen, maar door naast je te lopen. Door je eraan te herinneren dat tien minuten genoeg is.

Opnieuw beginnen is geen falen, maar juist kracht

Na mijn derde zwangerschap, die compleet anders liep, met een spoedkeizersnede en complicaties… begon ik opnieuw. Wéér vanaf nul. Weer die tien minuten. Wandelen. Rustig opbouwen. Luisteren naar mijn lichaam.

En toen kreeg ik reacties: “Wauw, wat herstel jij snel.”

En dat klopt. Maar dat zat niet in snelheid. Niet in presteren en ook niet in ‘zo snel mogelijk’ weer fit worden. Maar het zat in aandacht. In luisteren naar m’n lijf. In vertragen. In weten aan welke knoppen je kunt draaien, zonder jezelf voorbij te lopen.

Aan de rem trekken en trots zijn op jezelf

Daar achterkomen, begint bij iets heel kleins: jezelf even stoppen. Uit die rijdende trein stappen. Jezelf met een liefdevolle schop onder je kont naar buiten krijgen. Om daarna voldaan weer thuis te komen. Trots op jezelf én lekkerder in je vel. (Want zo werkt het wel echt!)

En liefst ook iemand die dan gelijk zegt:
Wat goed dat je bent gegaan.
Wat fijn dat je dit moment voor jezelf hebt gepakt.

Bewegen mag een vorm van zelfzorg zijn. Een moment om op te laden. Om weer even af te stemmen op jezelf, zodat je daarna weer verder kunt, als moeder, als partner, als mens. Als we goed voor onszelf zorgen, kunnen we dat ook voor een ander doen.

Het is de kracht om het klein te houden. Drie keer per week naar buiten. Of één keer. Of vijf. Zolang je maar blijft gaan en je het zo klein maakt, dat het al snel een gewoonte wordt.

Niet voor een prestatie-doel ver weg, maar voor jezelf, vandaag. Want daar begint het. Hier ligt je invloed. Opnieuw beginnen, een kleine andere keuze maken. Zelfzorg prioriteit geven. Beginnen met bewegen. Of hardlopen. Net waar je lichaam klaar voor is. Niet zoals een ander dat doet. Maar in jouw eigen tempo.

En dat is precies waarbij ik je met alle liefde help met Start Again. 💛